Stefan Głowacki

Stefan Głowacki, używający pseudonimu „Smuga”, urodził się 31 marca 1903 roku w Lublinie. Wcześnie podjął pracę zarobkową, między innymi sprzedawał gazety i pracował jako robotnik. W 1924 roku został wcielony do wojska i służył w 8 pułku piechoty Legionów w Lublinie. Po zakończeniu służby pozostał w wojsku, ukończył Szkołę Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy, a następnie służył w 17 pułku piechoty w Rzeszowie i Korpusie Ochrony Pogranicza. W kampanii wrześniowej dowodził plutonem.

Podczas okupacji niemieckiej był w Armii Krajowej dowódcą podrejonu na Wileńszczyźnie. W 1945 roku wyjechał z Wilna do Wrocławia. W 1946 roku związał się z Ośrodkiem Mobilizacyjnym Okręgu Wileńskiego AK. Aresztowano go w lipcu 1948 roku, a w marcu 1949 sąd skazał go na śmierć. Wyrok wykonano 13 czerwca 1949 roku w Warszawie. W 1990 roku Sąd Najwyższy uwzględnił rewizję nadzwyczajną i uniewinnił Głowackiego. Jego szczątki zidentyfikowano w 2014 roku w Kwaterze „na Łączce” na Cmentarzu Wojskowym, gdzie znajduje się jego grób symboliczny.

Na podstawie artykułu „Stefan Głowacki” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.