Józef Pułaski

Józef Pułaski herbu Ślepowron urodził się 17 lutego 1704 roku w Lublinie. Był prawnikiem, wielokrotnym posłem na sejm oraz starostą wareckim. Od 1724 roku pełnił funkcję burgrabiego nurskiego i działał jako palestrant w Trybunale Koronnym w Piotrkowie. Związał się z Czartoryskimi, a w 1752 roku został pisarzem nadwornym koronnym i pisarzem skarbowym. W 1736 roku poślubił Mariannę Zielińską; mieli trzech synów: Kazimierza, Antoniego i Franciszka Ksawerego.

W 1767 roku Pułaski podpisał akt konfederacji radomskiej, a zagrożony aresztowaniem przez Rosjan wyjechał na Podole. Należał do inicjatorów konfederacji barskiej, utworzonej w 1768 roku, i został marszałkiem związku wojskowego. Opracowywał jej akty i manifest, stanął na czele pułku Krzyża Świętego oraz prowadził korespondencję dyplomatyczną z dworami europejskimi. Organizował obronę Baru. Po zdobyciu miasta przez Rosjan wycofał się na Wołoszczyznę, gdzie został pozbawiony władzy i uwięziony w Jassach. Zmarł w 1769 roku.

Na podstawie artykułu „Józef Pułaski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.