Jan Marcińczyk

Jan Marcińczyk urodził się 4 października 1881 w Lublinie. Był historykiem, oficerem piechoty Wojska Polskiego, poetą, literatem i działaczem społecznym. Ukończył szkołę oficerską w Kazaniu, a w 1907 roku służył w pułku piechoty w Penzie. Został wydalony z armii po wystąpieniu w obronie honoru Polaków. Do 1914 roku pracował w służbie cywilnej. W Nałęczowie poznał Stefana Żeromskiego i opowiedział mu historię swojego życia, która stała się kanwą powieści „Uroda życia”.

Podczas rewolucji 1917 roku ratował polskie zabytki, a w Kijowie odzyskał sztandary powstańcze, które w 1922 roku przekazał Muzeum Wojska w Warszawie. W październiku 1918 roku w Lublinie dowodził oddziałem rozbrajającym okupantów austriackich i uwolnił więźniów politycznych z Zamku lubelskiego. Służył w kilku pułkach piechoty, a w 1927 roku przeszedł w stan spoczynku. W 1939 roku uczestniczył w obronie Warszawy, a później prowadził działalność konspiracyjną. Opublikował między innymi tom „Chwila osobliwa”. Zmarł 16 lutego 1941 roku w obozie Auschwitz.

Na podstawie artykułu „Jan Marcińczyk” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.