Jan Dąbrowski

Jan Dąbrowski urodził się 12 czerwca 1891 roku w Lublinie, gdzie ukończył Gimnazjum im. Staszica w 1909 roku. Studiował na politechnikach w Wiedniu i Lwowie, uzyskując dyplom inżyniera mechanika. W czasie studiów należał do Związku Strzeleckiego w Wiedniu. W sierpniu 1914 roku wstąpił do Legionów Polskich i służył w 1. pułku ułanów. Ukończył szkołę oficerską w Ostrołęce, a po kryzysie przysięgowym został aresztowany. W 1920 roku jako ochotnik wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.

Po demobilizacji w stopniu porucznika pracował w Fabryce Lokomotyw w Chrzanowie, gdzie został dyrektorem, a następnie w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie. W latach 1937-1939 kierował zakładami w Starachowicach. Podczas II wojny światowej przebywał w Wielkiej Brytanii, pracując w przemyśle lotniczym w Coventry i w ministerstwie w Londynie. Po powrocie do Polski pracował w Zjednoczeniu Przemysłu Motoryzacyjnego, a później w biurze projektowym w Warszawie. Zmarł 16 sierpnia 1974 roku w Warszawie. Od 1922 roku był mężem Emilii Kobylańskiej; mieli troje dzieci.

Na podstawie artykułu „Jan Dąbrowski (porucznik)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.