Feliks Krupiński

Urodził się 7 kwietnia 1898 roku w Lublinie, w rodzinie Ignacego i Heleny z domu Sztettner. Wykształcenie zdobył w domu, a następnie terminował u mistrzów piekarskich. W 1914 roku otworzył własną piekarnię w Lublinie. W 1918 roku zaangażował się w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej, a 14 listopada zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego. Służył w 2. szwadronie 1. pułku szwoleżerów i przeszedł z nim szlak bojowy podczas wojny polsko-bolszewickiej. Za udział w szarży na folwark Arcelin 29 sierpnia 1920 roku otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari.

Po demobilizacji w 1923 roku wrócił do Lublina i ponownie prowadził piekarnię. Później pracował między innymi w Policji Państwowej, Składnicy Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Chełmie oraz w Polskich Kolejach Państwowych. W 1939 roku został aresztowany, a po odzyskaniu wolności działał w konspiracji. Po II wojnie światowej zamieszkał we Wrocławiu. Był żonaty z Ludwiką Dobroczyńską, z którą miał syna i dwie córki. Zmarł 26 grudnia 1972 roku we Wrocławiu i został pochowany na Cmentarzu Osobowickim.

Na podstawie artykułu „Feliks Krupiński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.