Feliks Brodowski

Feliks Brodowski herbu Łada urodził się 9 maja 1864 roku w Lublinie. Był pisarzem, krytykiem literackim, publicystą i nowelistą okresu Młodej Polski. Pochodził z rodziny inteligenckiej. Uczył się w gimnazjum w Lublinie, a następnie w Szkole Realnej w Równem, którą ukończył w 1883 roku. W 1886 roku „Gazeta Lubelska” opublikowała jego pierwszy utwór, zatytułowany „Niu”.

Od 1889 roku współpracował z „Prawdą”, a później także z „Ogniwem”. Pracował w Komisji Włościańskiej w Warszawie, a od 1905 roku w jej łomżyńskiej placówce. Na emeryturę przeszedł w 1914 roku. W jego twórczości pojawiały się środowiska ludzi bezdomnych, prostytutek, alkoholików, przestępców i osób wyrzuconych na bruk. Do jego książek należą „Chwile”, „Liote”, „Drzewa”, „Respha. Opowieści”, „Dom cedrowy” i „Mariem”. Zmarł 18 marca 1934 roku w Warszawie. Został pochowany na warszawskim cmentarzu Powązkowskim.

Na podstawie artykułu „Feliks Brodowski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.