Andrzej Abramowicz

Andrzej Antoni Abramowicz był polskim archeologiem i historykiem, profesorem nauk historycznych specjalizującym się w archeologii średniowiecznej i historii archeologii. Urodził się 14 stycznia 1926 roku w Lublinie, a zmarł 23 października 2011 roku w Łodzi. Był uczniem Konrada Jażdżewskiego. Studiował archeologię średniowieczną na Uniwersytecie Łódzkim, gdzie w 1952 roku obronił pracę magisterską.

W latach 1949-1955 pracował w Muzeum Archeologicznym w Łodzi. Od 1955 roku był związany z Instytutem Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk, obecnie Instytutem Archeologii i Etnologii PAN. W 1961 roku uzyskał doktorat, w 1967 habilitację, a w 1982 tytuł profesora. Redagował rocznik „Fasciculi Archaeologiae Historicae” i był członkiem honorowym Łódzkiego Towarzystwa Naukowego. Wśród jego książek znalazły się „Wiek archeologii”, „Podróżnicy po przeszłości” oraz „Historia archeologii polskiej XIX i XX wiek”. Otrzymał m.in. Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Odznakę Honorową Miasta Łodzi. Został pochowany na cmentarzu na Zarzewie w Łodzi.

Na podstawie artykułu „Andrzej Abramowicz (archeolog)” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.