Aleksander Bieliński

Aleksander Ksawery Leopold Bieliński herbu Szeliga był polskim prawnikiem i sybirakiem. Urodził się w 1818 roku w Lublinie. Po zdaniu matury w 1837 roku wyjechał do Warszawy, gdzie pracował jako aplikant w Trybunale Mazowieckim i działał w tajnym Stowarzyszeniu Ludu Polskiego. Aresztowany w 1838 roku, został skazany na śmierć, a następnie zesłany na Syberię. Po dwóch latach wrócił do Lublina i gospodarował w majątkach Moszna i Jabłonna.

W 1843 roku został ponownie aresztowany za działalność w Związku Narodu Polskiego. Skazano go na bezterminowe ciężkie roboty w syberyjskich kopalniach oraz konfiskatę mienia. Po zwolnieniu z katorgi w 1851 roku przebywał między innymi w Irkucku i Tobolsku. Do kraju wrócił w 1857 roku, a w 1859 osiadł w rodzinnej Turce koło Lublina, gdzie zniósł pańszczyznę. Był radcą, a później przez kilka lat prezesem Lubelskiej Dyrekcji Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego. W latach 1861-1863 zbierał i przekazywał środki na cele narodowe. Zmarł w 1877 roku w Turce.

Na podstawie artykułu „Aleksander Bieliński” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.